ශුද්ධ වූ ධර්මය ප්රායෝගික විද්යාවක් ද?
පළමු විරෝධය : ශුද්ධ වූ ධර්මය ප්රායෝගික විද්යාවක් බව පෙනේ; මන්ද ප්රායෝගික විද්යාවක් යනු දාර්ශනිකයාට අනුව ක්රියාවෙන් අවසන් වන දෙයයි (මෙටාෆ්. ii). නමුත් පරිශුද්ධ ධර්මය ක්රියාවට නියම කර ඇත: "ඔබ වචනය අසන්නන් පමණක් නොව, එය පිළිපදින්නන් වන්න" (යාකොබ් 1:22). එබැවින් පූජනීය ධර්මය ප්රායෝගික විද්යාවකි.
දෙවන විරෝධය : තවද, ශුද්ධ වූ ධර්මය පැරණි සහ නව නීතිය ලෙස බෙදී ඇත. නමුත් නීතිය යනු ප්රායෝගික විද්යාවක් වන සදාචාර විද්යාවකි. එබැවින් පූජනීය ධර්මය ප්රායෝගික විද්යාවකි.
ඊට පටහැනිව, සෑම ප්රායෝගික විද්යාවක්ම මානව ක්රියාකාරකම් සම්බන්ධයෙනි; සදාචාර විද්යාව මානව ක්රියාවන් හා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ගොඩනැගිලි සමඟ සම්බන්ධ වන බැවිනි. නමුත් පරිශුද්ධ ධර්මය ප්රධාන වශයෙන් සැලකෙන්නේ දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහි වන අතර, ඔහුගේ හස්ත කර්මාන්තය විශේෂයෙන්ම මිනිසා වේ. එබැවින් එය ප්රායෝගික විද්යාවක් නොව සමපේක්ෂන විද්යාවකි.
මම පිළිතුරු දෙන්නේ, පූජනීය ධර්මය, එකක් වීම, විවිධ දාර්ශනික විද්යාවන්ට අයත් දේ දක්වා විහිදෙන්නේ, එය දිව්යමය හෙළිදරව්ව තුළින් දැනගත හැකි තාක් දුරට, එක් එක් විධිමත් අංශයන් සලකා බලන බැවිනි. එබැවින්, දාර්ශනික විද්යාවන් අතර එකක් සමපේක්ෂන සහ තවත් ප්රායෝගික වුවද, කෙසේ වෙතත් පූජනීය ධර්මයට මේ දෙකම ඇතුළත් වේ; දෙවියන් වහන්සේ ලෙස, එකම විද්යාවෙන්, තමන් සහ ඔහුගේ ක්රියා දෙකම දනී. එසේ වුවද, එය මිනිස් ක්රියාවන්ට වඩා දිව්යමය දේවල් කෙරෙහි වැඩි සැලකිල්ලක් දක්වන නිසා එය ප්රායෝගිකව නොව සමපේක්ෂනයකි. සදාකාලික ප්රීතියෙන් සමන්විත දෙවියන් වහන්සේ පිළිබඳ පරිපූර්ණ දැනුමට මිනිසා ඔවුන් විසින් නියම කර ඇති බැවින්, මෙම දෙවැන්නන්ට පවා එය සලකයි. මෙය විරෝධතාවලට ප්රමාණවත් පිළිතුරකි.
මෙය ශුද්ධ වූ තෝමස් ඇක්වයිනස් තුමන්ගේ Summa Theologica ග්රන්ථයෙන් උපුටාගෙන පරිවර්ථනය කිරීමකි. ඔබත් මෙයට සහය වීමට කැමති නම් Messenger icon එක මගින් හෝ [email protected] ඊමේල් ලිපිනය මගින් අපව සම්බන්ධ කරගන්න.